Narges Mohammadi - za walkę o wolność wciąż płaci najwyższą cenę

Aktywistka. Ale także matka, która swoje dzieci, bliźnięta Aliego i Kianę, ostatni raz widziała osiem lat temu. Kobieta i żona, która prawie wszystko oddała za walkę o wolność. I nadal oddaje: „Postanowiłam nie widzieć moich dzieci ani nawet nie słyszeć ich głosów i być głosem uciskanych ludzi, kobiet i dzieci, w mojej ziemi. Jeśli spojrzę na więzienie z okna mojego serca, to dla mojej córki i syna byłam bardziej obca niż jakikolwiek obcy i przegapiłam najlepsze lata swojego życia, a to, co minęło, nigdy nie wróci. Jestem jednak pewna, że świat bez wolności, równości i pokoju nie jest wart życia ani nawet oglądania.”

Jak ogromna jest to cena, wie tylko ona.

Narges, uhonorowana za swoją działalność na rzecz praw człowieka, wolności i przeciwko uciskowi wobec irańskich kobiet wciąż patrzy życiu prosto w oczy, choć nie patrzy w słońce. Widzi kraty. W więzieniu w Teheranie, miejscu o zaostrzonym rygorze, jest karana za „szerzenie propagandy przeciwko państwu”.

Narges Mohammadi

Narges Mohammadi - kobieta z niezwykłą siłą

Foto: PAP/ABACA

Od zawsze na celowniku władz

Mohammadi była celem władz irańskich od ponad 30 lat – odkąd już jako studentka Międzynarodowego Uniwersytetu Imama Chomeiniego, ryzykowała artykułami na temat praw kobiet.

„Wyobraźcie sobie irańskie kobiety, przez 44 lata zmuszane do noszenia nakrycia głowy, długich płaszczy i ciemnych spodni podczas letnich upałów, a w niektórych miejscach także czarnych czadorów. Nie mogli założyć abai i turbanu połowie populacji, czyli mężczyznom w społeczeństwie” – czytamy w jej liście. „Jednakże z łatwością przystroili połowę populacji Iranu w «obowiązkowy hidżab», welon, czador, manteau i ciemne spodnie, aby pokazać światu odrażającą twarz despotycznego systemu religijnego”. Te słowa niosły wiarę, odwagę i moc. I działanie. Wiele lat później, w więzieniu na obrzeżach Teheranu Narges Mohammadi przeprowadziła także rozmowy ze współwięźniami na temat złego traktowania i nieludzkich warunków, jakich doświadczyli i przekazała światu zewnętrznemu informacje na temat tego, co jej powiedziano.

Czytaj więcej

Ludzie

Pokojowy Nobel dla Narges Mohammadi. Teheran szykuje zemstę

Rok po śmierci Mahsy Amini komitet noblowski wymierzył reżimowi policzek: Pokojową Nagrodę Nobla...

Znała cenę: „Znowu wsadzą mnie do więzienia” – napisała w swojej książce „Białe tortury.” Ale nie przestawała. Pisała z mocą. O izolatce. Bólu rozłąki z dziećmi. Psychicznych torturach. Braku dostępu do koniecznych dla jej funkcjonowania, leków: „Prawa człowieka? A co to takiego?”

Kraty jej nie powstrzymują

Mimo tego nadal działała zza krat, szczegółowo opisując szokujące znęcanie się nad innymi kobietami.

Swoją aktywnością podbiła Instagram. Tam udało się jej zamieszczać informacje o więziennych nadużyciach wobec kobiet: w tym napaściach na tle seksualnym. Zbierała świadectwa strasznej prawdy, w tym własne.

„Kobiety znajdują się pod presją psychologiczną, aby ściśle przestrzegać obowiązkowego hidżabu, a wszystko po to, aby utrzymać wizerunek religijnych islamskich mężczyzn. Te same kobiety doświadczają przemocy na tle seksualnym i molestowania”.