Córka Ala Pacino promuje swój film. „Martwię się o kobiety na świecie”

Julie Pacino jest najstarszą z czworga dzieci 85-letniego Ala Pacino. Ma 36 lat, a jej matką jest Jan Tarrant, nauczycielka aktorstwa. Anton i Olivia mają 25 lat i są owocami związku aktora i aktorki Beverly D’Angelo, trwającego w latach 1997–2003. Mają jeszcze dwuletniego brata – Romana, syna Noor Alfallah, młodszej od ich ojca o 53 lata. Choć Al Pacino wydaje się bardzo blisko związany z trojgiem swoich starszych dzieci, najmłodszego syna widuje rzadko. Trzy miesiące po narodzinach Romana jego rodzice zdecydowali się na rozstanie, a ich kontakt ogranicza się do „relacji online”.

Julie Pacino i walka kobiet o autonomię

Po raz pierwszy film „Teraz tu mieszkam” („I Live Here Now”) został zaprezentowany publiczności w ubiegłym roku podczas Fantasia International Film Festival, a 12 marca miał uroczystą premierę w Los Angeles. To na niej pojawił się Al Pacino wraz z dziećmi. To debiut Julie Pacino w roli reżyserki filmu pełnometrażowego. W ostatnich latach coraz wyraźniej zaznacza swoją obecność w świecie kina, zarówno poprzez własne projekty, jak i działalność producencką. Studiowała reżyserię w New York Film Academy, a następnie współzałożyła dwie firmy produkcyjne. Poverty Row Entertainment powołała do życia wraz z reżyserką Jennifer DeLia. Działały w sektorze filmów niezależnych. Tiny Apples to jej marka, pod którą od 2020 r. rozwija autorskie projekty. Do tej pory nakręciła cztery filmy krótkometrażowe.

Czytaj więcej

Ludzie

Transpłciowa córka Elona Muska pracuje na własne nazwisko i staje się ikoną swojego pokolenia

Vivian Wilson emanowała na Paryskim Tygodniu Mody energią, która natychmiast przyciągnęła uwagę branży. W ciągu zaledwie kilku dni stała się jedną...

„Jedno z moich najwcześniejszych wspomnień z dzieciństwa to błąkanie się po planie filmowym mojego ojca. Byłam wtedy całkowicie zafascynowana tym alternatywnym światem. Wiedziałam, że to wszystko nie jest prawdziwe, a jednak w powietrzu unosiło się poczucie tajemnicy i niebezpieczeństwa. Zaczęłam kręcić krótkie filmy, gdy miałam około dziesięciu lat. Ojciec kupił mi małą kamerę wideo. Zebrałam wszystkich moich przyjaciół, a kiedy oni chcieli iść bawić się na dworze, powiedziałam im: »Nie, chodźcie raczej nakręcić ze mną film«” – opowiada w rozmowie z serwisem À Rebours. „Mam ogromne szczęście, że tak szybko wiedziałam, co chcę robić i jaką drogą powinnam pójść. Film i fotografia naprawdę pomogły mi wyrażać moje uczucia”.

W świecie filmowym Julie zaczyna być postrzegana jako twórczyni o wyrazistym stylu, łącząca elementy psychologicznego horroru, surrealizmu i intymnych portretów bohaterów. W wywiadach podkreśla, że interesuje ją kobieca perspektywa, pamięć, trauma i sny. Nie waha się sięgać po różne techniki. Kręcony na taśmie 35-milimetrowej, głównie ze względu na chęć zachowania odpowiedniej tonacji kolorów, „Teraz tu mieszkam” zabiera widzów w surrealistyczną, niepokojącą podróż.

Dzieło Julie Pacino w stylu Lyncha

Pełnometrażowy debiut reżyserki określany jest jako film o atmosferze lynchowskiej, eksplorujący temat kobiecej traumy. „Film pulsuje nakładającymi się lękami: dążeniem do perfekcji, ciężarem traumy międzypokoleniowej oraz niewidzialną pięścią kapitalizmu zaciskającą się na szyjach bohaterów” – czytamy w opisie przygotowanym na potrzeby festiwalu Fantasia. – „Pacino zanurza nas w barwnym i koszmarnym psychodramacie, który rozbrzmiewa echem twórczości Davida Lyncha, Daria Argento i braci Coen”.

„Czuję, że pandemia była dla mnie – i dla wielu ludzi – czasem bardzo wewnętrznym. Spędziłam mnóstwo czasu na autorefleksji i odkopywaniu własnych traum, co było mroczne i przerażające, ale też zabawne i szalone. I tak, stąd wzięło się to pierwsze ziarenko. Od krótkiego metrażu z 2020 r. wszystko zaczęło żyć własnym życiem” – mówiła w rozmowie z „The Hollywood Reporter”.

Twórczyni opowiada historię Rose, która chce odzyskać prawo do własnego ciała. Młoda aktorka wciąż czeka na przełom w karierze i właśnie dostała szansę – ma zagrać obiecującą rolę, ale musi w kilka dni zrzucić 1,5 kilograma. Pewne zaskakujące wydarzenie staje się katalizatorem, który pozwala jej dotrzeć do części siebie, od których była odcięta, ale też wzbudza dawne koszmary. – „Zawsze martwię się o kobiety na świecie. Wiele z tego dotyczy presji, z którą kobiety muszą się mierzyć, zwłaszcza w tej branży. Z tym właśnie zmaga się Rose: starzeje się, musi martwić się o swoją wagę, a te wszystkie rzeczy wywierają na nią presję. Walka kobiet o autonomię to opowieść stara jak świat” – tłumaczy reżyserka w „The Hollywood Reporter”. – „Mam wrażenie, że często – przynajmniej tak wynika z mojego doświadczenia – kobiety nie rozumieją swojego ciała i myślą, że to zewnętrzne źródła definiują nas i to, jak powinnyśmy się czuć we własnej skórze”.

Czytaj więcej

Ludzie

Córki Billa Gatesa wyniosły z domu ważną życiową lekcję. Oto, co wpoiła im matka

Lekarka pediatrii i odnosząca sukcesy zawodowe przedsiębiorczyni – córki Melindy i Billa Gatesów rozwijają działalność na własnych zasadach, ale zg...

Krytycy widzą w jej obrazie wiele elementów przypominających styl Davida Lyncha. „David Lynch miał ogromny wpływ na całe moje życie i moją sztukę. Za każdym razem, gdy oglądam film Davida Lyncha, patrzę na jego obraz albo słucham jego muzyki, przypomina mi się artystka, którą mam w sobie” – mówi reżyserka, podkreślając, że miał on głęboki wpływ na całe jej życie i twórczość.